Brigitte van Tuijl

photo credit: Kyle and Kelly Adams

Sinds kort is er een nieuwe ziekte die je van je werk kunt krijgen: rolstress.

Dit blijkt uit onderzoek van de Belgische socioloog Christophe van Roelen. Hij noemt het overigens geen ziekte maar gebruikt de mooi verhullende term: gezondheidshinder. Ach ja, what’s in a name ;)

Eerst maar even verklaren wat Van Roelen onder rolstress verstaat:

Rolstress is de gezondheidshinder waar hoogopgeleiden aan lijden als gevolg van de steeds hogere werkdruk. Zij hebben daardoor moeite om werk en privé te combineren. Ook kost het hen moeite om te blijven voldoen aan steeds hogere verwachtingen. Ook de onduidelijke rol van de manager, die zowel supervisor als collega is, draagt bij aan deze rolstress.

Volgens Van Roelen is het arbobeleid nog niet gericht op dit nieuwe fenomeen.

Ook wijst volgens hem alles erop dat de Europese samenlevingen de grenzen van de efficiency hebben bereikt.

Dat lijkt me duidelijk.

Of het formeren van nieuw arbeidsbeleid de oplossing is vraag ik me af. Daarbij ga je ervan uit dat het probleem is dát er geen arbeidsbeleid is dat zich richt op hoogopgeleiden die leiden aan rolstress.

Maar ís dat ook het probleem?

Of ligt de kern van het probleem op een ander vlak?

Ligt dat misschien in de huidige bedrijfscultuur die nog steeds voornamelijk gericht is op winstmaximalisatie?

Op een bedrijfscultuur waarin doorlopend Gepresteerd moet worden; waar aan de lopende band gereorganiseerd en gefuseerd wordt en waar steeds weer nieuwe Targets gehaald moeten worden?

De beschrijving van het probleem laat een probleem op zich zien:

De balans tussen werk en privé is zoek. Begrijp me goed, dat is wat ik ook bij veel van mijn klanten zie. En ik besteed daar altijd aandacht aan.

Máár het is veelzeggend dat nog steeds zo’n strikte scheiding tussen werk en privé wordt aangebracht.

Waarom? Je leeft toch gewoon één leven waar je werk één van de onderdelen in is?

Waarom is werk nog steeds iets dat je doorgaans op kantoor doet, onder treurige systeemplafonds in ruimtes waar de ramen niet open kunnen of mogen vanwege de airco?

Waarom is werk een deel van je leven dat los lijkt te staan van wie jij als persoon bent en wat wezenlijk bij je past?

En waarom vinden we het normaal dat werk voor heel veel mensen een ziekmakend fenomeen is?

Natúúrlijk zijn we tegen de grenzen van de efficiency aangelopen! Maar gaat werken dan over de ultieme mate van efficiency bereiken?

Volgens mij draait werken om iets totáál anders.

Werken is een uiting van jouw levensdoel. De reden waarom JIJ hier nu rondloopt. Want je bent hier niet voor niets.

Je werk is een GEVOLG van je levensdoel.

Maar niet de oorzaak ervan.

Jouw levensdoel bepaalt wat voor relaties je hebt, hoe je je kinderen opvoedt en welk werk bij je past. Jouw levensdoel bepaalt wie je vrienden zijn en hoe je die vriendschappen vormgeeft.

Wie jij wezenlijk bent bepaalt hoe je jouw leven zó in kunt richten dat het he-le-maal bij jou past.

En welk werk helemaal bij jou past.

Als je dat weet, kan je heel precies zien welk soort werk en werkomgeving bij jou passen.

Als een omgeving waarin hoge eisen aan je worden gesteld en waarin je druk bezig bent met het halen van targets wezenlijk bij jou past, zal je niet snel ten prooi vallen aan rolstress. Jouw verwachtingen en die van je omgeving komen overeen, en als dat niet zo is ben je in staat dat aan te geven en een omgeving te zoeken of creëren waarin je je wél prettig voelt.

Wacht niet af tot er arbobeleid komt dat werkgevergerichte oplossingen gaat verzinnen zodat jij je leven in balans kunt brengen.

Neem het heft in eigen handen en bepaal zélf hoe jij wilt dat je leven eruit ziet. En je werk. En hoe je dat allemaal vorm kunt geven.

Grote bedrijven met hiërarchische structuren die zich met weinig meer dan winstmaximalisatie bezighouden (alle mooie Mission Statements ten spijt) en die alleen maar groter en groter willen groeien zijn ten dode opgeschreven.

Dat is niet meer van deze tijd. Wat wél van deze tijd is, zijn bedrijven die hun (maatschappelijke) verantwoordelijkheid nemen.

Niet omdat het mode is, maar omdat een bedrijf een verzameling mensen is die vol passie en enthousiasme iets bij wil dragen aan deze wereld. Aan deze maatschappij.

Omdat we met elkaar op deze aarde leven en het voor iedereen mooier, leefbaarder en beter wordt als we stoppen met het uitputten van de aarde en de mensen / werknemers die erop rondlopen.

En ook hier gaat deze prachtige slogan weer op: verander de wereld. Begin bij jezelf.

Dé wereld kan je misschien niet in één klap veranderen. Maar jóuw wereld wel.

Investeer in jezelf. Zorg voor jezelf. Ontdek wat jouw leven zingeeft en welk werk jou het gevoel geeft dat je LEEFT.

Dan volgt die veranderde wereld vanzelf. :)

Je reactie op dit artikel is natuurlijk weer van harte welkom! Je kunt deze hieronder plaatsen.

P.S.

Enne, als je er zelf niet uitkomt wat helemaal bij jóu past: ‘Ontdek wat je écht wilt!’ is dan precies wat jij nodig hebt :)

Be Sociable, Share!

•