Zó erg is het om niet te weten wat je wilt
Meestal komen mensen pas bij mij als ze al heel lang rondlopen met een ontevreden gevoel over hun werk.
Gemiddeld duurt het een jaar of 2 voordat mensen die stap zetten. Dat zie je vaker met veranderingsprocessen: de pijn moet eerst zo groot worden dat je er eigenlijk niet meer omheen kunt.
Afwachten tot er vanzelf iets verandert of tot de pijn te groot is geworden om te negeren heeft veel nadelen.
Meestal verandert een situatie niet vanzelf. Je blijft dus tegen dezelfde dingen aanlopen. Sterker nog: het enige dat vanzelf gebeurt is dat de nadelen van je situatie steeds groter worden.
Bovendien geeft het een machteloos gevoel om af te wachten tot er iets verandert.
Daarmee doe je geen recht aan je eigen kracht en vermogen om je situatie te veranderen of er anders mee om te gaan. En die kracht heb je altijd!
Onlangs heb ik vlak achter elkaar drie mensen gesproken die alledrie veel te lang hebben gewacht om iets aan hun onvrede over hun werk te doen.
Alledrie hebben hebben ze een tijdje geleden onderzocht hoe ze hun situatie konden veranderen. Alledrie hebben ze toen toch besloten om nog even af te wachten. Ze hoopten dat er vanzelf een verandering op zou treden.
Bovendien zagen ze er tegenop om tijd, geld en energie te besteden aan een programma of traject.
De prijs van het traject leek hoger dan de prijs van de ontevredenheid. Helaas heeft dat bij allemaal niet goed uitgepakt. Ze zitten nu alledrie thuis met een burnout.
En de energie en tijd die het kost om daar weer van te herstellen zijn vele, vele malen groter dan het voorkomen van dit probleem gekost zou hebben.
Natuurlijk is het niet zo dat je per definitie met een burnout thuis komt te zitten als je met tegenzin naar je werk blijft gaan.
Maar het is wél zo dat aan niet tijdig ingrijpen ALTIJD EEN PRIJSKAARTJE HANGT.
Het kost je levensvreugde, energie, nachtrust en plezier. Het levert je slechts meer irritatie, machteloosheid, ergernis en gepieker op.Wacht dus niet te lang om je situatie aan te pakken. Kom op tijd in actie en bespaar jezelf veel onnodige onrust en leed.
Hoe weet je nou wanneer het tijd is om in actie te komen?
Dat weet je als je jezelf in één van deze drie scenario’s herkent:
Scenario # 1:
Je ontevredenheid over je werk begint invloed te krijgen op je privéleven
Zolang mensen het op hun werk niet meer zo leuk vinden halen ze daar in eerste instantie vaak hun schouders over op. Het gaat misschien vanzelf wel weer over. Iedereen heeft wel eens een fase waarin het allemaal wat minder makkelijk gaat. En in elke baan zijn er wel eens omstandigheden waardoor het tijdelijk niet zo leuk is.
Dat klopt natuurlijk ook. Soms wordt het vanzelf weer beter.
Maar soms ook niet. En dan merk je dat het je privéleven begint te beïnvloeden. Dat heb ik zelf jaren geleden bijvoorbeeld ook gemerkt. Een deel van mijn weekend was voor mij altijd al verpest omdat ik wist dat ik op maandag weer moest gaan werken. En als ik vakantie had kon ik de laatste paar dagen niet echt meer genieten. Dan begon ik alweer te denken aan het werk waar ik van baalde, en hoe ik dat op kon lossen. En dat wist ik dan niet, waardoor ik alleen nog maar erger baalde.
Dit is een mooi moment om te gaan onderzoeken wat je echt wilt. Het begint je privéleven te beïnvloeden maar de gevolgen zijn nog redelijk te overzien.
Scenario # 2:
De negatieve gevolgen voor je privéleven worden steeds groter en vervelender.
Als je werk je privéleven eenmaal begint te beïnvloeden, ga je daar steeds meer van merken. Je gaat bijvoorbeeld meer piekeren. Je gaat slechter slapen. Daardoor krijg je steeds minder energie. Daardoor krijg je steeds minder zin om in je privétijd leuke dingen te doen.
Dat zijn nou juist de dingen waar je extra energie uit zou kunnen halen – want dat haal je al lang niet meer uit je werk – en dus laad je ook niet meer op. Zo krijg je nog minder energie, etc. etc.
Een soort algehele versombering is dan het gevolg.
Je geniet minder van dingen, alles gaat je net wat moeizamer af, je snauwt eerder tegen je partner of je kinderen, daar voel je je dan weer schuldig over etc. etc.
Zodra je merkt dat je minder zin hebt om leuke dingen te ondernemen is dat een zeer duidelijk waarschuwingssignaal: ga je zo door? Of ga je kijken hoe je jouw situatie kan veranderen?
Het gevaar van zo doorgaan is meteen ook scenario nummer drie:
Scenario # 3:
Je komt ziek thuis te zitten.
In het allerergste geval brand je helemaal op en kom je overspannen of met een burn-out thuis te zitten. Dat is het meest extreme gevolg natuurlijk, en dat gebeurt gelukkig ook niet met iedereen die het niet naar zijn zin op zijn werk heeft. Maar het is wel mogelijk dát het gebeurt.
Als het enigszins mogelijk is kan je deze fase natuurlijk het beste voorkomen.
Dus als je bij jezelf de eerder genoemde symptomen herkent (slechter slapen, meer piekeren, minder zin krijgen in leuke dingen) stap daar dan niet te licht overheen.
Dat zijn signalen dat er echt iets moet veranderen.
Dat is gelukkig dan ook meteen het goede nieuws:
JE KUNT OOK ECHT IETS VERANDEREN!
Het is mogelijk om erachter te komen hoe jouw droombaan eruit ziet. Het is mogelijk om die baan vervolgens ook te vinden. Het is mogelijk om met plezier naar je werk te gaan en vol nieuwe energie weer thuis te komen. Het is mogelijk om volledige voldoening en vervulling in je werk te vinden.
Het is mogelijk om bij te dragen aan wat jij belangrijk vindt, te doen wat je het allerliefste doet en daar ook nog een goed inkomen mee te verdienen.
Als je met tegenzin naar je werk gaat, blijf daar dan niet mee rondlopen. Doe er iets aan want er ís iets aan te doen!
Een goed begin is meedoen aan het groepsprogramma ‘Ontdek wat je ‘écht wilt en vind werk waar je blij van wordt.!’
Aanstaande vrijdag begint de laatste groep van 2009. Als je heel snel bent kan je nog meedoen! Aanmelden kan via het aanmeldformulier. Bellen mag ook. Je kunt me bereiken op telefoonnummer 071 – 513 02 76
Wie weet tot aanstaande vrijdag in Leiden!
Je reactie op dit artikel is natuurlijk weer van harte welkom. Je kunt deze hieronder plaatsen. Dank je wel daarvoor!
9 reacties op “Zó erg is het om niet te weten wat je wilt”
21 oktober 2009 om 12:05
[...] Deze blogartikel was vermeld op Twitter door Mieke Siemons en Brigitte van Tuijl, Brigitte van Tuijl. Brigitte van Tuijl heeft gezegd: Nw blogje: Zó erg is het om niet te weten wat je wilt-de gevolgen zijn erger dan je denkt http://tiny.cc/c9YBT (en gelukkig kan het anders!) [...]
21 oktober 2009 om 12:24
Hoi Brigitte,
Hoe herkenbaar weer dit en er lopen waarschijnlijk meer mensen rond met dit probleem dat ze durven toegeven. Ik heb vorig jaar zelf ook een Burn-out gehad door dit soort verschijnselen, met alle genoemde kwalen die daarbij horen. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om een verandering te maken door te kiezen voor het coachen van mensen. Daar heb ik een start mee gemaakt voor mezelf en volgende week vrijdag ga ik naar mijn eerste coach class. Heb er erg veel zin in.
Wat ik nog wilde toevoegen aan je artikel is dat een verandering lang niet altijd in één keer hoeft te gebeuren. Dat is waar mensen vaak tegenaan zitten te hikken (persoonlijke ervaring), in één keer het roer om. Neem kleine stapjes tegelijk om zo langzaam naar de verandering toe te groeien, heb ik zelf ook gedaan want ik weet inmiddels ruim een half jaar dat ik wil gaan coachen.
In ieder geval vind ik het een mooi artikel en ik sluit me er helemaal bij aan. Ook mooi om te zien dat je dit vanuit eigen ervaring put, geeft het net iets meer kracht in mijn optiek.
Groeten Wilbrand
Ps. Ik doe ook wel even een retweet op Twitter ;)
21 oktober 2009 om 13:24
Brigitte, wat goed dat jij blogt zoals je blogt!
Dit artikel raakt m.i. de kern van veel leed en frustratie.
Volgens mij kun je dit artikel elk kwartaal weer publiceren want het geeft een boodschap die wat mij betreft nog vaak door mag klinken.
Echo Echo Echo ReTweet ReTweet…
Hartelijke groet,
Lianne
21 oktober 2009 om 13:34
@Lianne Dank je wel Lianne! Ik denk dat dit inderdaad de kern van veel problemen is: het probleem – om allerlei uiteenlopende redenen – niet aanpakken maar voor je uitschuiven.
De gevolgen van elk probleem zijn anders, maar ze achteraf herstellen kost altijd meer (tijd, geld, energie, moeite etc) dan het voorkomen ervan.
Daar komt vast het cliché ‘voorkomen is beter dan genezen’ vandaan. :)
@Wilbrand Dank je wel voor je reactie! Gelukkig ben jij weer hersteld van je burnout en heb je inmiddels ontdekt wat bij je past. Ik wens je daar heel veel succes mee!
hartelijke groet,
Brigitte
21 oktober 2009 om 15:31
Hoi Brigitte, anders dan in de andere comments is te lezen, ben ik wat minder enthousiast over deze blog. Of liever gezegd: over de titel ervan. Zo’n titel ben ik van deze blog helemaal niet gewend en past naar mijn idee beter in een krant die de lezers graag laat weten hoeveel ellende er is. De inhoud klopt natuurlijk als een bus maar wat ik merk bij het openen van de blogpost is dat ik minder nieuwsgierig ben naar de inhoud ervan dan gewoonlijk. Misschien kun je wat met deze feedback.
21 oktober 2009 om 15:55
Hoi Peter,
Dank je wel voor je reactie. Ik heb bewust voor deze titel gekozen en ben me er ook van bewust dat deze niet iedereen aanspreekt. Maar dat is ALTIJD het geval: wat ik ook doe of schrijf, ik kan het nooit iedereen naar de zin maken.
Om die reden is er dus maar één maatstaf in alles wat ik schrijf en doe: klopt het voor mij? Kan ik er zelf met hart en ziel achter staan? Vertegenwoordigt het waar ik voor sta? Kloppen de eventuele feiten die ik noem? Is het professioneel & moreel & ethisch verantwoord? En is het zuiver naar mijn eigen maatstaven? (want ook zuiverheid is geen objectief begrip)
Als het antwoord op deze afwegingen ‘ja’ is, is het goed. Ongeacht of anderen het er wel of niet mee eens zijn, het wel of niet mooi vinden of er wel of niet enthousiast over zijn.
Bovendien is het onmogelijk om rekening te houden met wat ‘anderen’ vinden. Er zijn net zoveel meningen als er anderen zijn. Waar kan je dan rekening mee houden?
Dat neemt niet weg dat ik jouw reactie heel goed begrijp én het op prijs stel dat je de moeite neemt om me deze te laten weten ;) Dank je wel!
hartelijke groet,
Brigitte
24 oktober 2009 om 07:51
Hai Brigitte,
Surfende op je site vond ik dit artikel. Heel waardevol! Ook ik heb jarenlang iets gedaan waar ik wel passie voor kon opbrengen (taaltrainingen), maar waar ik toch niet gelukkig van werd. Mijn bedrijf liep dan ook moeizaam, hoewel mijn klanten zeer tevreden waren.
Het probleem was dat mijn kínderen mijn passie zijn, maar ja … ik kon het me niet veroorloven om thuisblijfmoeder te zijn. Al heel lang wist ik best dat veel ouders van nieuwetijdskinderen wel een coach konden gebruiken, maar ik dacht altijd dat ik dat niet zou kunnen zijn. Ik was toch taaldocent? Maar toen ik ging nadenken, bedacht ik me dat ook een leraar een pedagogische opleiding heeft gedaan … en dat ik zoveel aan spirituele ontwikkeling heb gedaan, dat ik ook op dat gebied meer weet dan veel andere mensen.
Toen heb ik me deze week toch maar gevestigd als coach en er kwamen al direct mensen naar me toe voor advies. En ik kon ze helpen! Verder vonden mensen mijn weblog goed en vroegen ze me mee te bloggen op bekende weblogs. Dat is ongekend succes voor mij!
Kennelijk is het dus wáár dat succes sneller naar je toe komt als je doet wat je passie is! En als je kinderen je passie zijn, is er dus ook een oplossing.
Keep up the good work, Brigitte!
24 oktober 2009 om 11:55
Hoi Sophia,
Wat een goede stap heb jij gezet zeg, gefeliciteerd! Ik ken je als taaltrainer en wist nog niet dat je deze overstap had gemaakt. Heel erg goed dat je je hart hebt gevolgd. En inderdaad, dan komen er meteen allerlei kansen naar je toe. Fantastisch om te horen dat dat bij jou ook direct zo werkt.
Heel veel succes gewenst met deze nieuwe richting!
hartelijke groet,
Brigitte
26 oktober 2009 om 13:23
Dank je wel Brigitte! Nou ja, ik ben nog steeds ook taaltrainer hoor, zo snel zijn al die trainingen niet voorbij en er zijn ook nog komende opdrachten. Heb dus nu een tijdje twee beroepen. Veranderingen druk ik er nooit radicaal door, die gaan altijd met de tijd bij mij:-).
Jij ook veel succes verder he!
Hartelijke groet,
Sophia
Laat je mening horen