Ben ik te….om te veranderen?
photo credit: laurakgibbs
Veel mensen zien er tegenop om hun droom of levensdoel te vinden, en verzinnen er allerlei redenen voor waarom ze dat maar beter niet kunnen doen:
Ik ben te oud; ik ben te jong; de kinderen zijn nog te klein; de kinderen zijn net het huis uit; de hypotheek moet elke maand betaald; kan ik dat wel; durf ik dat wel; wil ik dat wel; wie zit er op mij te wachten; ach ik heb het nu ook eigenlijk best leuk; maar wat als het allemaal niet lukt;….
de lijst van twijfels en onzekerheden die mensen tegenkomen als ze overwegen hun droom te zoeken (laat staan te vinden) is ellenlang.
Mensen leggen hun twijfel soms bij neer in de hoop dat ik die weg kan nemen.
Zo kreeg ik onlangs weer een mailtje van iemand die vol interesse mijn website had bekeken. Dat zou zij ook wel willen, haar droom / levensdoel vinden. Maar aangezien ze al …(ik laat de leeftijd bewust weg omdat die totaal niet relevant is – zie mijn antwoord) is, merkte ze dat ze zich door haar leeftijd liet belemmeren om daarnaar op zoek te gaan. Ze vroeg me letterlijk:
“Mijn vraag aan jou is eigenlijk of jij mijn zorg over mijn leeftijd kan weerleggen zodat ik actief ga werken aan mijn toekomst in plaats van te blijven hangen in het nu. En daar veel spijt van ga krijgen.”
Ik kan me goed voorstellen dat ze me zoiets vraagt.
En aangezien er meer mensen zijn die met soortgelijke vragen rondlopen heb ik besloten mijn antwoord aan haar in dit blogje te plaatsen. Vul je eigen zorg die in de weg staat om aan je toekomst te werken maar in, en kijk of je iets aan mijn antwoord hebt:
Nee, ik denk niet dat ik je zorg over je leeftijd kan weerleggen.
Het enige dat ik erover kan zeggen is dit:
Iedereen die overweegt om een verandering aan te gaan – en dat is in essentie wat je doet als je op zoek gaat naar je wens/doel/droom – heeft daar deels zin in en ziet er deels tegenop. Je ziet allerlei beren op de weg en bij de een zien die eruit als zorgen over leeftijd; bij de ander als zorgen over de hypotheek en bij weer een ander zien ze er weer anders uit.
In de kern komen al die zorgen op hetzelfde neer: je wilt iets, maar weet niet zeker of je het aankunt of aandurft. Je kent de uitkomst nog niet en wat je hebt is altijd bekend en dus altijd veilig. Ook als je het eigenlijk niet meer wilt. Op zoek gaan naar iets anders vraagt dat je uit je comfortzone stapt en onbekend terrein verkent.
En daar schrikken veel mensen voor terug.
Om die reden kan ik jouw onzekerheid over je leeftijd niet wegnemen. Ik kan er van alles over zeggen en allerlei voorbeelden geven, maar zolang jij eigenlijk bang bent voor de verandering zelf zal je direct weer een nieuw thema zoeken waarvan je denkt dat het in de weg zal staan.
Het enige advies dat ik je kan geven is om de kern van je onzekerheid onder ogen te zien. Weeg dat af tegen je wens om je droom of levensdoel te vinden. Als je verlangen om je droom te vinden net iets groter is dan je angst, is de vraag: durf je je verlangen te volgen, ondanks de onzekerheid, en ondanks alles dat je spannend vindt en nog niet weet? Durf je er op te vertrouwen dat je onderweg de antwoorden wel vindt en dat je uiteindelijk alles aankunt wat er op je pad komt?
Als je dat aandurft, ben je er klaar voor op weg te gaan naar je droom.
Onzekerheden horen bij het leven. De vraag is niet hoe je er van af komt, maar hoe je ervoor zorgt dat ze niet in de weg staan om te doen wat je ECHT wilt.
Je reactie op dit artikel is weer van harte welkom! Je kunt deze hieronder plaatsen. Dank je wel!
8 reacties op “Ben ik te….om te veranderen?”
29 januari 2010 om 15:21
Omdat ik ongeveer een half jaar geleden begonnen ben met het veranderen van mijn leven / verwezelijken van mijn droom, kwam ik op deze site terecht. Brigitte, je geeft handvaten, die mij zeker gaan helpen. Hulp had ik al gezocht en gevonden. Allereerst heb ik mij ‘wakker laten maken’ door een provocatieve coach en nu zoek ik met hulp van een loopbaancoach uit, waar mijn passie ligt. Wanneer dat proces enigzins is afgerond, overweeg ik een HBO-studie te gaan volgen; naast mijn voltijdsbaan en de zorg voor mijn gezin. Ik heb nog een lange weg te gaan; je eigen gedrag verander je niet zomaar van de ene op de andere dag. Vooral niet omdat je omgeving mee moet veranderen. Dit gáát lukken, omdat ik dit wil en omdat ik nooit weer zo ongelukkig wil worden als ik was. In april van dit jaar word ik 51 jaar.
29 januari 2010 om 15:50
Wat fantastisch, Gea, en dank je wel dat je deze reactie hebt geplaatst! Je laat zien dat er heel veel mogelijk is als je er maar zelf voor kiest en doorzet. Ik denk dat je anderen daar ook mee inspireert.
Hartstikke goed waar je allemaal mee bezig bent. Heel veel succes gewenst, maar als ik je berichtje zo lees heb ik er geen enkele twijfel over dat het je gaat lukken.
hartelijke groet,
Brigitte
17 februari 2010 om 15:52
Heel herkenbaar! Ook voor mij was de drempel om mijn eigen toekomst vorm te geven, erg hoog. Het leven gaat niet over rozen en in mijn geval, waren er te veel obstakels. Ik heb een gezin met kinderen, ben dus naast moeder ook huisvrouw en heb een baan van 27 uur per week verdeeld over 5 werkdagen. Daarnaast doe ik 3 keer per week vrijwilligerswerk als mantelverzorgster. Een druk leven waarbij de nadruk eigenlijk ligt op het verzorgen van de ander en jezelf te vaak vergeten. Eind vorig jaar besefte ik dat het zo niet langer kon. Ik wilde aan mijn ambities werken, mijn droombaan uitoefenen! Ik heb de keuze gemaakt om over die drempel te stappen en ben actief op zoek gegaan naar een opleiding die aansluit op mijn droombaan. En in maart begin ik met de opleiding en ben als het goed is volgend jaar helemaal afgestudeerd om mijn eigen praktijk te beginnen… Het zal wel druk worden, maar nu investeren in mijzelf betekent wel voor mij dat ik met passie mijn toekomst rooskleurig tegemoet ga!
17 februari 2010 om 16:49
Wat goed dat je de stap hebt gezet om met een opleiding te beginnen, Carla, gefeliciteerd! Ik wens je er heel erg veel succes en vooral ook veel plezier mee!
hartelijke groet,
Brigitte
18 februari 2010 om 20:46
Goedenavond Brigitte,
Ben ik te……om te veranderen ? Weet je ik weet zelfs niet goed meer of ik wil veranderen, Ik voel wilskracht om er voor te gaan maar ook veel weerstand om mijn huwelijk op te geven.Ik ben ca 30 jaar getrouwd, mijn vrouw is begin 2008 vreemdgegaan. Dat heeft met het jojo effect wel zo’n jaar geduurt.Vorig jaar hebben we er voor gekozen om samen verder te gaan. Na,op diverse fronten hulp gezocht te hebben (samen en aléén), blijft het maar bij mij knagen of ik die moeilijke momenten die zich met regelmaat voordoen nog wel wil? Mijn vertrouwen is knap beschadigd. Het is niet meer zo als het was. Ik wil dat het weer goed komt maar ik bots steeds tegen mijn gevoelens. Of ik kan niet / wil niet veranderen daar ben ik nog steeds niet uit. Ik ben mij ook bewust dat ik het gebeurde los moet laten en vooruit moet kijken. Samen vooruit en veranderen of alléén veranderen als het samen niet meer blijkt te gaan.
19 februari 2010 om 10:12
Jee, Ton, dat is heftig. En moeilijk omdat je nog niet weet wat je wilt en welke kant het op zal gaan.
Wanneer je voor ‘samen’ blijft kiezen, is het heel belangrijk om te blijven praten, tijd voor elkaar te maken. Jij en zij kunnen best afzonderlijk van elkaar hulp zoeken, máár blijf met de ander delen, wat dat met je doet, hoe je je erbij voelt. En wees je er goed van bewust, dat ‘samen’ kan bestaan, wanneer ‘alleen’ zich héél goed voelt. Afzonderelijk van elkaar moeten jullie ook een persoonlijkheid zijn; om beide boeiend voor de ander te zijn en te blijven. Succes !
01 maart 2010 om 09:27
Beste Ton,
Ik denk te weten wat je meemaakt.
Mij overkwam mij een dergelijke immense teleurstelling enkele jaren geleden. Hij was de man van mijn leven en ik de vrouw van zijn leven en toch deed hij domme dingen. Nu weet ik dat hij het deed omdat hij nog gehoorzaamde aan immature gevoelens en niet de emmotionele intelligentie had om in te zien dat, wat hij deed (en bleef doen), niet hoorde in een normale sociale omgeving.
Weet je, als je zoiets overkomt, als je vertrouwen in duizend stukken tegen de grond kletst, dan gaat ook langzamerhand je zelfvertrouwen naar beneden. En dan wordt het helemaal moeilijk weten wat je wil en wat te kiezen.
Ikzelf heb baat gehad, ttz ik wist na een tweetal jaren wat wél te kiezen en wat niet meer te dulden en dat deed ik als volgt: ik nam geen zware beslissing maar werkte eerst terug aan mijn zelfvertrouwen. Hoe moeilijk het dagdagelijks ook is van steeds maar weer tegen die oh zo pijnlijke gevoelens aan te lopen toch ben ik terug dingen gaan doen waarvan ik weet dat ik ze goed kan en/of die me terug mijn gevoel van eigenwaarde geven. In mijn geval is dat terug sporten (was weg gevallen bij al die ellende) en terug gaan studeren.
We zijn nu 2 à 3 jaar verder en ik heb een goede beslissing kunnen nemen. Ik sta terug veel sterker maar heb wel nog wat weg te gaan. Maar ik ben op goede weg.
Wees vooral lief voor jezelf, je verdient het en daar begint alles mee.
01 maart 2010 om 09:31
Ik vergat Ton te melden dat ik binnenkort 53 jaar wordt, er is nog tijd zat dus!
Laat je mening horen