Reacties op: Ben ik te….om te veranderen?

Door: Anna

Anna — Mon, 01 Mar 2010 07:31:28 +0000

Ik vergat Ton te melden dat ik binnenkort 53 jaar wordt, er is nog tijd zat dus!

Door: Anna

Anna — Mon, 01 Mar 2010 07:27:16 +0000

Beste Ton,
Ik denk te weten wat je meemaakt.
Mij overkwam mij een dergelijke immense teleurstelling enkele jaren geleden. Hij was de man van mijn leven en ik de vrouw van zijn leven en toch deed hij domme dingen. Nu weet ik dat hij het deed omdat hij nog gehoorzaamde aan immature gevoelens en niet de emmotionele intelligentie had om in te zien dat, wat hij deed (en bleef doen), niet hoorde in een normale sociale omgeving.
Weet je, als je zoiets overkomt, als je vertrouwen in duizend stukken tegen de grond kletst, dan gaat ook langzamerhand je zelfvertrouwen naar beneden. En dan wordt het helemaal moeilijk weten wat je wil en wat te kiezen.
Ikzelf heb baat gehad, ttz ik wist na een tweetal jaren wat wél te kiezen en wat niet meer te dulden en dat deed ik als volgt: ik nam geen zware beslissing maar werkte eerst terug aan mijn zelfvertrouwen. Hoe moeilijk het dagdagelijks ook is van steeds maar weer tegen die oh zo pijnlijke gevoelens aan te lopen toch ben ik terug dingen gaan doen waarvan ik weet dat ik ze goed kan en/of die me terug mijn gevoel van eigenwaarde geven. In mijn geval is dat terug sporten (was weg gevallen bij al die ellende) en terug gaan studeren.
We zijn nu 2 à 3 jaar verder en ik heb een goede beslissing kunnen nemen. Ik sta terug veel sterker maar heb wel nog wat weg te gaan. Maar ik ben op goede weg.
Wees vooral lief voor jezelf, je verdient het en daar begint alles mee.

Door: Gea

Gea — Fri, 19 Feb 2010 08:12:15 +0000

Jee, Ton, dat is heftig. En moeilijk omdat je nog niet weet wat je wilt en welke kant het op zal gaan.
Wanneer je voor ‘samen’ blijft kiezen, is het heel belangrijk om te blijven praten, tijd voor elkaar te maken. Jij en zij kunnen best afzonderlijk van elkaar hulp zoeken, máár blijf met de ander delen, wat dat met je doet, hoe je je erbij voelt. En wees je er goed van bewust, dat ‘samen’ kan bestaan, wanneer ‘alleen’ zich héél goed voelt. Afzonderelijk van elkaar moeten jullie ook een persoonlijkheid zijn; om beide boeiend voor de ander te zijn en te blijven. Succes !

Door: Ton

Ton — Thu, 18 Feb 2010 18:46:46 +0000

Goedenavond Brigitte,
Ben ik te……om te veranderen ? Weet je ik weet zelfs niet goed meer of ik wil veranderen, Ik voel wilskracht om er voor te gaan maar ook veel weerstand om mijn huwelijk op te geven.Ik ben ca 30 jaar getrouwd, mijn vrouw is begin 2008 vreemdgegaan. Dat heeft met het jojo effect wel zo’n jaar geduurt.Vorig jaar hebben we er voor gekozen om samen verder te gaan. Na,op diverse fronten hulp gezocht te hebben (samen en aléén), blijft het maar bij mij knagen of ik die moeilijke momenten die zich met regelmaat voordoen nog wel wil? Mijn vertrouwen is knap beschadigd. Het is niet meer zo als het was. Ik wil dat het weer goed komt maar ik bots steeds tegen mijn gevoelens. Of ik kan niet / wil niet veranderen daar ben ik nog steeds niet uit. Ik ben mij ook bewust dat ik het gebeurde los moet laten en vooruit moet kijken. Samen vooruit en veranderen of alléén veranderen als het samen niet meer blijkt te gaan.

Door: Brigitte van Tuijl

Brigitte van Tuijl — Wed, 17 Feb 2010 14:49:18 +0000

Wat goed dat je de stap hebt gezet om met een opleiding te beginnen, Carla, gefeliciteerd! Ik wens je er heel erg veel succes en vooral ook veel plezier mee!

hartelijke groet,

Brigitte

Door: Carla

Carla — Wed, 17 Feb 2010 13:52:41 +0000

Heel herkenbaar! Ook voor mij was de drempel om mijn eigen toekomst vorm te geven, erg hoog. Het leven gaat niet over rozen en in mijn geval, waren er te veel obstakels. Ik heb een gezin met kinderen, ben dus naast moeder ook huisvrouw en heb een baan van 27 uur per week verdeeld over 5 werkdagen. Daarnaast doe ik 3 keer per week vrijwilligerswerk als mantelverzorgster. Een druk leven waarbij de nadruk eigenlijk ligt op het verzorgen van de ander en jezelf te vaak vergeten. Eind vorig jaar besefte ik dat het zo niet langer kon. Ik wilde aan mijn ambities werken, mijn droombaan uitoefenen! Ik heb de keuze gemaakt om over die drempel te stappen en ben actief op zoek gegaan naar een opleiding die aansluit op mijn droombaan. En in maart begin ik met de opleiding en ben als het goed is volgend jaar helemaal afgestudeerd om mijn eigen praktijk te beginnen… Het zal wel druk worden, maar nu investeren in mijzelf betekent wel voor mij dat ik met passie mijn toekomst rooskleurig tegemoet ga!

Door: Brigitte van Tuijl

Brigitte van Tuijl — Fri, 29 Jan 2010 13:50:55 +0000

Wat fantastisch, Gea, en dank je wel dat je deze reactie hebt geplaatst! Je laat zien dat er heel veel mogelijk is als je er maar zelf voor kiest en doorzet. Ik denk dat je anderen daar ook mee inspireert.
Hartstikke goed waar je allemaal mee bezig bent. Heel veel succes gewenst, maar als ik je berichtje zo lees heb ik er geen enkele twijfel over dat het je gaat lukken.

hartelijke groet,

Brigitte

Door: Gea

Gea — Fri, 29 Jan 2010 13:21:16 +0000

Omdat ik ongeveer een half jaar geleden begonnen ben met het veranderen van mijn leven / verwezelijken van mijn droom, kwam ik op deze site terecht. Brigitte, je geeft handvaten, die mij zeker gaan helpen. Hulp had ik al gezocht en gevonden. Allereerst heb ik mij ‘wakker laten maken’ door een provocatieve coach en nu zoek ik met hulp van een loopbaancoach uit, waar mijn passie ligt. Wanneer dat proces enigzins is afgerond, overweeg ik een HBO-studie te gaan volgen; naast mijn voltijdsbaan en de zorg voor mijn gezin. Ik heb nog een lange weg te gaan; je eigen gedrag verander je niet zomaar van de ene op de andere dag. Vooral niet omdat je omgeving mee moet veranderen. Dit gáát lukken, omdat ik dit wil en omdat ik nooit weer zo ongelukkig wil worden als ik was. In april van dit jaar word ik 51 jaar.